با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو
باشد که خستگی بشود شرمسار تو
در دفتر همیشه ی من ثبت می شود
این لحظه ها عزیزترین یادگار تو

                                  تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
                                  چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
                                  بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
                                   دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

                                                                    تو از دردی که افتادست بر جانم چه می دانی؟
                                                       دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی
                                                             تمام سعی تو کتمان عشقت بود در حالی
                                                                  که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی

شانه های تو
همچو صخره های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه میکشد چو آبشار نور
شانه های تو
چون حصار های قلعه ای عظیم
رقص رشته های گیسوان من بر آن
همچو رقص شاخه های بید در کف نسیم
شانه های تو
برجهای آهنین
جلوه شگرف خون و زندگی
رنگ آن به رنگ مجمری مسین
در سکوت معبد هوس
خفته ام کنار پیکر تو بی قرار
جای بوسه های من بر روی شانه هات
همچو جای نیش آتشین مار
شانه های تو
در خروش آفتاب داغ پر شکوه
زیر دانه های گرم و روشن عرق
برق می زند چو قله های کوه
شانه های تو
قبله گاه دیدگان پر نیاز من
شانه های تو
مهر سنگی نماز من

آموخته ام ...... بهترین کلاس درس دنیا کلاسی است که زیر پای پیر ترین فرد دنیاست .
آ‌موخته ام ...... وقتی که عاشق هستید عشق شما در ظاهر نیز نمایان می شود.
آموخته ام ...... تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید : تومرا . شاد کردی .
آموخته ام ...... داشتن کودکی که در آغوش شما به خواب رفته زیباترین حسی است که در دنیا وجود دارد .
آموخته ام ...... که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی ( نه ) گفت .
آموخته ام ...... که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم .
آموخته ام ...... که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد ،‌ همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم .
آموخته ام ...... که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت می کند .
آموخته ام ...... که پول شخصیت نمی خرد .
آموخته ام ...... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند 
آموخته ام ...... که چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی دهد .
آموخته ام ...... که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان .
آموخته ام ...... که وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی از سوی ما را دارد .
آموخته ام ...... که هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم.
آموخته ام ...... که زندگی دشوار است اما من از او سخت ترم .
آموخته ام ...... که فرصتها هیچگاه از بین نمی روند ،‌ بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد.
آموخته ام ...... که لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن نگاه را وسعت داد.
آموخته ام ...... که نمی توانم احساسم را انتخاب کنم اما می توانم نحوه بر خورد با آنرا انتخاب کنم.
آموخته ام ...... که همه می خواهند روی قله کوه زندگی کنند ، اما تمام شادی ها و پیشرفتها وقتی رخ می دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستید .
آموخته ام ...... بهترین موقعیت برای نصیحت در دو زمان است : وقتی که از شما خواسته می شود ،‌ و زمانی که درس زندگی دادن فرا می رسد .
آموخته ام ...... که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد فقط دستی است برای گرفتن دست اوست و قلبی است برای فهمیدن وی .

مرگ من روزی فرا خواهد رسید 

                                                    در بهاری روشن از امواج نور 

در زمستانی غبار آلود ودور 

                                                    یا خزانی خالی از فریاد شور 

مرگ من روزی فرا خواهد رسید 

                                                    روز پوچی همچو روزان دگر 

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود 

                                                    من تهی خواهم شد از فریاد درد 

خاک میخواند مرا هر دم به خویش 

                                                    می رسند از ره که در خاکم نهند 

آه شاید عاشقان نیمه شب 

                                                   گل به روی گور غمناکم نهند 

بعد من ناگه به یک سو می روند 

                                                  پرده های تیره دنیای من  

چشم های ناشناسی می خزند 

                                                   روی دفتر ها وکاغذ های من 

در اتاق کوچکم پا می نهد 

                                                  بعد من با یاد من بیگانه ای 

در بر آینه می ماند به جای  

                                                  تار مویی.نقش دستی .شانه ای 

می شتابند از پی هم بی شکیب 

                                                  روزها وهفته ها وماهها 

چشم تو در انتظار نامه ای 

                                                 خیره میماند به چشم راهها 

لیک دیگر پیکر سرد مرا 

                                                 می فشارد قلب دامن گیر خاک 

بی تو دور از ضربه های قلب تو 

                                                 قلب من می پوسد آنجا زیر خاک